Herkesin Güçlü Sandığı O İnsan

Bazı insanlar vardır…
Herkes onların güçlü olduğunu düşünür. Çünkü kolay kolay ağladıklarını görmezsiniz. Çünkü hep ayakta kalırlar. Çünkü ne yaşarlarsa yaşasınlar, “iyiyim” demeyi öğrenmişlerdir.

Ama kimse sormaz:
Gerçekten iyi misin?

Herkesin omzuna başını koyduğu o insan, çoğu zaman başını koyacak bir omuz bulamaz. Çünkü insanlar güçlü gördüklerine dikkatli davranmaz; onların kırılmayacağını sanırlar. Oysa en sessiz kırılışlar, en çok güçlü görünenlerin içinde yaşanır.

Güçlü olmak bazen bir seçim değildir.
Hayat, insanı mecbur bıraktığı için güçlü görünürsün. Ağlayacak zamanın olmaz. Dağılmaya hakkın yokmuş gibi hissedersin. Çünkü senden beklenen şey hep aynıdır: toparlayan olmak.

Kimse bilmez geceleri içinden geçenleri…
Kimse, herkes uyuduğunda zihninde başlayan o sessiz savaşları görmez. Gündüz gülümseyen yüzün, gece kendiyle konuşur. “Ben de yoruldum” demek ister ama alışkanlık izin vermez.

Ve en acısı şudur:
Güçlü insanlar yardım istemeyi unuturlar. Çünkü yıllarca kimse onların düşebileceğini düşünmemiştir.

Oysa güçlü olmak; hiç kırılmamak değildir.
Güçlü olmak, kırıldığını kimse görmese bile yeniden ayağa kalkabilmektir. Ama bazen güçlü insanın da sadece anlaşılmaya ihtiyacı vardır. Çözülmeye, susmaya, hatta biraz da zayıf olmaya…

Belki de herkesin güçlü sandığı o insan…
Sadece bir gün, biri gelip gerçekten “nasılsın?” diye sorsun istiyordur.

Ve belki ilk kez, gerçekten cevap verebilmek için.